Χωρίς να φταίω, ένιωσα ξαφνικά τόσες…ενοχές!!!


 
Δεν ξέρω τι να γράψω, μου είναι δύσκολο να περάσω τις σκέψεις μου στο χαρτί.
Είναι τόσες πολλές που μου είναι δύσκολο να τις γράψω όλες.
Προτιμώ λοιπόν να τις αφήσω κριμένες στο μυαλό μου.
Άλλωστε…. και να τις γράψω τι θα αλλάξει?
Μήπως θα σβηστούν οι εικόνες που είδα?
Όχι!!!
Εικόνες σαν αυτές, σε κάνουν να παρακαλάς να πάθεις κάποιου είδους «επιλεκτικού Αλτσχάιμερ».
Είναι από τις εικόνες που σου δημιουργούν χιλιάδες σκέψεις.
Είναι από τις εικόνες που μπαίνουν στο μυαλό σου και στο τρώνε, όπως κάνει το σαράκι στο ξύλο.
Αυτό όμως που με διάλυσε πιο πολύ ήταν …. τα μάτια του!!!!
Λένε ότι τα μάτια μας είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας….
Έτσι και τα δικά του…προσπαθούσαν να μου δείξουν τον πόνο που έκρυβε μέσα του….και όσο περισσότερο με κοίταζε, τόσο πιο πολύ ένοιωθα να θέλω να βγω απ’το πετσί μου...να εξαϋλωθω...να εξαφανιστώ!!!
Χωρίς να φταίω, ένιωσα ξαφνικά τόσες…ενοχές!!!
Αλήθεια…αυτοί που έφεραν αυτόν τον άνθρωπο σε αυτή την κατάσταση, νιώθουν κάτι???